Het gevecht met PTSS en Conversie (Deel XX)

b186e229f6bdc0ccaf69c4dc9c897e6eDe terugloop van mijn gezondheid is een moeilijk te accepteren feit. Ik kan er jammer niets aan doen dat het een jojo effect is wat ik dagelijks meemaak. De ene dag voel ik me zwaar beroerd en doet alles pijn, is het lichaam verkrampt of kan ik helemaal niet lopen. De andere dag is alles nagenoeg stabiel en denk ik dat ik een marathon kan lopen. Daar ligt echter het gevaar, dat ik het gevoel heb dat ik iets kan betekend niet dat het kan. Voor mij is het elke dag weer #matchday zoals ze dat zo mooi in Twente kunnen zeggen. Hard vechten tegen de slopende aandoening/ziekte die in de hersenen zit en je lichaam helemaal sloopt. Ik heb wel eens het gevoel dat het goed is geweest, maar ik heb nog genoeg vreugde in mijn leven om dit niet te doen. Er is nog hoop. Er is altijd wel zonneschijn na een hele bak met regen. Gelukkig kan ik als ik een goede dag heb wat doen en een stukje schrijven over mijzelf, muziek of lekker eten. Soms produceer ik nog wat muziek en maak ik mixen die over de hele wereld beluisterd worden. Daarnaast probeer ik indien dat wil wat in huis te doen, maar dat soort dingen zijn funest voor het lichaam en de hersenen. Met mate omgaan met energie en prikkels is wel het moeilijkste wat ik doorsta. Vaak maak ik meer op dan er nog in het potje zit en heb ik meer tijd nodig om weer te reserveren.
Elke twee weken reist ik op en neer naar Zeist om te evalueren en me voor te bereiden voor de opname. Zoals het nu in de planning zit wordt ik in December 2015 opgenomen om zes maanden aan mezelf te werken. Ik denk dat het wat gaat opleveren alleen is het geen garantie voor het leven. Het zou zomaar kunnen zijn dat ik levenslang aan de pillen zit en met Ptts moet leren leven. Is er nog een mogelijkheid om te werken of zit ik levenslang vast aan deze zware aandoening. Ik vraag me ook af of muziektherapie mij kan helpen.

Er zijn dus nog genoeg wegen die naar Rome leiden…..